Λευκά άλογα, πράσινα λιβάδια

 

Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα

μέρες ν' ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τ' ουρανού,
να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα
αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδια αυλού...

Γιώργος Σεφέρης, «Ερωτικός λόγος», Ποιήματα, Ίκαρος Αθήνα, 2000, σ.26-32
Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα ΕΔΩ 

Το ποίημα διαβάζεται σαν μάντρα, σαν προσευχή... έχει ρυθμό γοργό και σίγουρα δεν αρκεί μια μόνο ανάγνωση.