Η ειρωνεία της ζωής

Έξοχο ποίημα, ζυγισμένο με απίστευτη ακρίβεια, λεπτά ειρωνικό, εμμονικό: Το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά. Δεν μιλά για ηρωισμό, αλλά για κόπωση, διάψευση για ανάγκη μιας νέας αρχής.

Αν είναι δυνατόν! Ο πολυμήχανος ήρωας να αναζητά νέα ταυτότητα! Ο Οδυσσέας! Αυτός που πάλεψε για την επιστροφή του δεν αντέχει την πατρίδα του! Η ειρωνεία της ζωής!

Κι έφυγεν.

...

Και η τυχοδιώκτις του καρδιά
ηυφραίνετο ψυχρώς, κενή αγάπης.

Φωτογραφία: Μαρία Λαμπριάδου

Σαν σήμερα γεννήθηκε και πέθανε ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας ποιητής ο Κωνσταντίνος Καβάφης. (1863-1933 Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος)

Κ. Π. Καβάφης Δευτέρα Οδύσσεια
Dante, «Ιnferno», "Canto ΧΧVΙ" Τennyson, "Ulysses"

Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη,
της πρώτης μείζων ίσως. Αλλά φευ
άνευ Ομήρου, άνευ εξαμέτρων.

Ήτο μικρόν το πατρικόν του δώμα,
ήτο μικρόν το πατρικόν του άστυ,
και όλη του η Ιθάκη ήτο μικρά.

Του Τηλεμάχου η στοργή, η πίστις
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,
οι παλαιοί του φίλοι, του λαού
του αφοσιωμένου η αγάπη,
η ευτυχής ανάπαυσις του οίκου
εισήλθον ως ακτίνες της χαράς
εις την καρδίαν του θαλασσοπόρου.

Και ως ακτίνες έδυσαν.

Η δίψα
εξύπνησεν εντός του της θαλάσσης.
Εμίσει τον αέρα της ξηράς.
Τον ύπνον του ετάραττον την νύκτα
της Εσπερίας τα φαντάσματα.

Η νοσταλγία τον κατέλαβε
των ταξιδίων, και των πρωινών
αφίξεων εις τους λιμένας όπου,
με τί χαράν, πρώτην φοράν εμβαίνεις.

Του Τηλεμάχου την στοργήν, την πίστιν
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,
τους παλαιούς του φίλους, του λαού
του αφοσιωμένου την αγάπην,
και την ειρήνην και ανάπαυσιν
του οίκου εβαρύνθη.
Κι έφυγεν.

Ότε δε της Ιθάκης αι ακταί
ελιποθύμουν βαθμηδόν εμπρός του
κι έπλεε προς δυσμάς πλησίστιος,
προς Ίβηρας, προς Ηρακλείους Στήλας,—
μακράν παντός Αχαϊκού πελάγους,—
ησθάνθη ότι έζη πάλιν, ότι
απέβαλλε τα επαχθή δεσμά
γνωστών πραγμάτων και οικιακών.
Και η τυχοδιώκτις του καρδιά
ηυφραίνετο ψυχρώς, κενή αγάπης.

[1894]

Κ. Π. Καβάφης. 1993. Κρυμμένα ποιήματα (1877;–1923). Επιμ. Γ. Π. Σαββίδης. Αθήνα: Ίκαρος.