Έρχομαι... φεύγω
Επιστροφή με τον Βασιλιά. Φορές το ταξίδι για την Άνδρο μοιάζει να είναι μακρύτερο από το ταξίδι για την Αμερική. Δεν φταίνε τα βαπόρια, ίσως να φταίνε οι υψηλές προσδοκίες, οι φόβοι που γίνονται φαντασιώσεις. Ποιος ξέρει. Ένα είναι σίγουρο πως το νησί είναι ωραίο και αυτόν τον Μάϊο!
Σαν ξύπνησε, λοιπόν, κοίταξε ολόγυρα·—
δέντρα, βραχώδη μονοπάτια, ευρύχωρα
λιμάνια κάτω, ένα σύννεφο στο νότο·—
τίποτα, τίποτα δεν ήξερε. (Τάχα να τα ’βρισκε
τρανότερα ή μικρότερα;) Κείνο που πιότερο
ονειρευόταν, τώρα που έφτασε, έμοιαζε
πιότερο ξένο κι άγνωστο. Μη φταίξιμο ήταν
του μακριού χρόνου ή φταίξιμο της γνώσης
έξω απ’ το χρόνο; Με τις δυο παλάμες του
χτύπησε τα μεριά του να βεβαιωθεί πως ξεκίνησε.
«Πού βρίσκομαι;» είπε μόνο. Κι ύστερα
σαν το σκυλί που βγαίνει από μεγάλη πόρτα, χάραμα,
εκεί, στη ρίζα της καλής ελιάς, αλάφρωσε.
Γιάννης Ρίτσος Επιστροφή, II. 1966. Μαρτυρίες. Σειρά δεύτερη. Αθήνα: Κέδρος.
www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/mythology/browse.html?text_id=646