Σύμφωνα με το άρθρο 64 του ν. 3852/2010 και το άρθρο 117 του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ν. 5314/2026): Η θητεία του προεδρείου (πρόεδρος – αντιπρόεδρος – γραμματέας) είναι 30 μήνες.
Οι πρόεδροι των δημοτικών συμβουλίων αλλάζουν κάθε 30 μήνες, δηλαδή δύο φορές μέσα στην πενταετή θητεία του δήμου. Η αλλαγή αυτή γίνεται για να υπάρχει δημοκρατική εναλλαγή προσώπων, να εκπροσωπούνται δίκαια οι παρατάξεις στο προεδρείο και να ανανεώνεται η εμπιστοσύνη του δημοτικού συμβουλίου προς το πρόσωπο του προέδρου.
Η Κυρία Αθηνά Τσατσομοίρου
Στον βίο που διανύουμε είναι πολλά εκείνα που έχουν σημασία, τίποτα όμως δεν είναι πιο σπουδαίο από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Όχι με την ιδιότητά τους αλλά με αυτή καθαυτή την ανθρώπινη παρουσία τους. Κάποιοι από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε ασχολούνται με τα κοινά όπως συνηθίζουμε να λέμε. Στον δημόσιο βίο, λοιπόν, όπου συχνά η φωνή υπερισχύει του επιχειρήματος και οι πομφόλυγες διεκδικούν χώρο μεγαλύτερο από την ουσία, υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Δεν επιζητούν την προβολή ούτε επενδύουν στον εντυπωσιασμό. Αφήνουν το αποτύπωμά τους αθόρυβα, μέσα από τη συνέπεια, τη θεσμική ευπρέπεια και την ποιότητα της παρουσίας τους. Μία τέτοια προσωπικότητα υπήρξε η Κυρία Αθηνά Τσατσομοίρου, η οποία ολοκλήρωσε τη θητεία της ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, παραδίδοντας μαζί με τη θέση της και μία πολύτιμη παρακαταθήκη πολιτικού πολιτισμού.
Η προεδρία ενός Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι ποτέ ένας ανέφελος προορισμός. Είναι μια διαρκής δοκιμασία ισορροπιών, μια λεπτή ακροβασία ανάμεσα στη διαφορετικότητα των απόψεων, στις εύλογες αντιπαραθέσεις και στις αναπόφευκτες εντάσεις που γεννά η ίδια η δημοκρατική λειτουργία. Απαιτεί νηφαλιότητα όταν οι τόνοι υψώνονται, αυτοκυριαρχία όταν περισσεύει η ένταση και δικαιοκρισία όταν οι περιστάσεις δοκιμάζουν την αμεροληψία. Η Κυρία Τσατσομοίρου υπηρέτησε αυτόν τον απαιτητικό θεσμό με αξιοπρέπεια, χωρίς περιττές εξάρσεις, χωρίς προσωπικές αντιπαλότητες και χωρίς να επιτρέψει, αναπόφευκτα υπήρξαν και εξαιρέσεις, στη συγκυρία να αλλοιώσει την ευγένεια που τη διακρίνει.
Η ευγένεια, άλλωστε, δεν είναι ένας τύπος συμπεριφοράς που ενεργοποιείται στις δημόσιες εμφανίσεις. Είναι καλλιέργεια ψυχής. Και αυτό αποδείχθηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο κατά την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Δεν περιορίστηκε στις αναμενόμενες ευχαριστίες προς τους αιρετούς για τη συνεργασία τους. Επέλεξε να αφιερώσει λόγο, χρόνο και ειλικρινή αναγνώριση στον αρμόδιο υπάλληλο του Δήμου, έναν άνθρωπο που, όπως τόσοι άλλοι λειτουργοί της καθημερινότητας, εργάζεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κρίκο της εύρυθμης λειτουργίας του θεσμού. Οι πραγματικά ευγενείς άνθρωποι γνωρίζουν ότι η αξία δεν μετριέται από τη θέση που κατέχει κάποιος, αλλά από την προσφορά του.
Με την ίδια φυσικότητα εκφράστηκε και απέναντι στον διάδοχό της. Η στήριξή της δεν εξαντλήθηκε σε μια τυπική δήλωση καλής επιτυχίας, ούτε σε λόγια που σύντομα θα ξεχαστούν. Προτίμησε μια ζεστή αγκαλιά. Μια σιωπηλή αλλά εύγλωττη πράξη που συμπύκνωνε περισσότερα από όσα θα μπορούσε να αποδώσει οποιοσδήποτε ρητορικός λόγος. Ήταν μια συμβολική παρακαταθήκη εμπιστοσύνης, συνέχειας και ενότητας, μια υπενθύμιση ότι οι θεσμοί υπηρετούνται καλύτερα όταν οι άνθρωποι τοποθετούν το κοινό καλό πάνω από προσωπικές φιλοδοξίες.
Ξεχωριστή είναι και η σχέση της με τη φιλοζωία, όχι ως περιστασιακή κοινωνική ευαισθησία, αλλά ως βαθιά υπαρξιακή επιλογή. Η φροντίδα προς τα ανυπεράσπιστα πλάσματα δεν είναι για εκείνη μια πράξη προβολής, είναι τρόπος να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Διότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, αλλά και η ποιότητα ενός ανθρώπου, αντανακλώνται στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται σε όσους δεν έχουν φωνή να διεκδικήσουν το δίκιο τους.
Εξίσου ουσιαστικός είναι ο δεσμός της με τη ναυτική παράδοση της Άνδρου. Η γνώση της ιστορίας των Ανδριωτών ναυτικών δεν περιορίζεται στις σελίδες των βιβλίων ούτε στις αφηγήσεις του παρελθόντος. Ως σύζυγος ναυτικού έχει βιώσει την ιδιότυπη μοναξιά των ανθρώπων που αποχαιρετούν αγαπημένα πρόσωπα στα λιμάνια, την αγωνία των ταξιδιών, την προσμονή της επιστροφής και τη σιωπηλή δύναμη των οικογενειών που κρατούν άσβεστη τη φλόγα της ναυτικής παράδοσης. Γνωρίζει ότι η θάλασσα δεν χάρισε μόνο πλούτο στην Άνδρο αλλά σμίλεψε χαρακτήρες, γέννησε αξίες και διαμόρφωσε την ίδια την ταυτότητα του τόπου.
Σήμερα, καθώς ολοκληρώνεται ένας κύκλος δημόσιας προσφοράς, εκείνο που μένει δεν είναι τα πρακτικά των συνεδριάσεων ούτε οι αντιπαραθέσεις που νομοτελειακά ξεθωριάζουν με τον χρόνο. Εκείνο που παραμένει είναι η ποιότητα της παρουσίας ενός ανθρώπου. Η πραότητα απέναντι στην ένταση. Η αξιοπρέπεια απέναντι στην αντιπαράθεση. Η αναγνώριση απέναντι στους αφανείς εργάτες της καθημερινότητας. Η γενναιοδωρία απέναντι στον διάδοχο. Η αγάπη προς τα ζώα. Ο σεβασμός στην ιστορία του τόπου.
Αυτή είναι η πιο ουσιαστική μορφή προσφοράς, να αποχωρεί κανείς από ένα αξίωμα χωρίς θόρυβο, χωρίς πικρίες, χωρίς υπερβολές, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο έργο, αλλά και παράδειγμα. Ένα παράδειγμα που υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν κατοικεί στην εξουσία, αλλά στο ήθος. Δεν γεννιέται από τον υψηλό τόνο της φωνής, αλλά από τη σιωπηλή συνέπεια των πράξεων. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη που αφήνει η Κυρία Αθηνά Τσατσομοίρου στον δημόσιο βίο της Άνδρου. Κάτι που σίγουρα θα αποδείξει από όποιο πόστο κληθεί να υπηρετήσει το νησί.