Πιάσε με αν μπορείς

Φωτογράφισα αυτό το στενό από πολύ κοντά, έτσι όπως το θυμόμουνα μικρή που παίζαμε κυνηγητό, στενό δρομάκι που ίσα - ίσα χωρά ένας εύσωμος άνθρωπος, 5 κλειστά σκαλιά, δεξιά το ντουβάρι και μετά το πλατύσκαλο. Για έναν κανονικό άνθρωπο που απλώς περπατά κανένα πρόβλημα, για ένα παιδί που τρέχει και να θέλει να ξεφύγει, ανεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά, παίρνει κλειστά την στροφή και ... πέφτει πάνω σ' αυτόν που κατεβαίνει τρέχοντας! Δαρμένοι αγκώνες, η πλάτη να κολλά στο ντουβάρι, χαχανιτά, λαχανισμένες αναπνοές και βουρ με όση δύναμη απόμεινε να βγει η μεγάλη σκαλούρα μέχρι το μετόχι. Αριστερά το χωράφι του Δανιόλου με τις αμυγδαλιές και τις αγκινάρες. Δεξιά το σπίτι της θείας Μαρουλιώς. Δεν φαίνονται στην φωτογραφία γι' αυτό θα μιλήσουμε μια άλλη φορά.