Ψηλά στη Χαμολάκα

Μέσα στις πολλές ταινίες που έχει γυρίσει ο Θανάσης Βέγγος υπάρχει μια σκηνή που μ' αρέσει πολύ. Είναι ο Βέγγος μέσα σε ένα φορτηγό ψυγείο, επιστρέφει στην Ελλάδα από Γερμανία (δεν είμαι σίγουρη πως τα λέω σωστά) στην αρχή τρέχει πάνω – κάτω για να ζεσταθεί, κατόπι τρίβει με τις παλάμες του τα μπράτσα, το σώμα και ξεφωνίζει με την φοβερή φωνή: «ζέστη, ζέστη που κάνει!» Αυτή την σκηνή θυμήθηκα σήμερα όταν ξεκίνησα από το σπίτι για την δουλειά. Μια ιδέα είναι όλα, δροσιά λοιπόν δροσούλα πρωινή, βλέπω καταρράκτες, λίμνες με παγωμένα νερά, πυκνά φυλλώματα δένδρων, ατέλειωτα παγόβουνα, ρυάκια. Είμαι ψηλά στη μεγάλη Χαμολάκα κάτω από τα δένδρα, τρώω σύκα, ακούω το κελαΐδισμα των πουλιών. Ολα είναι υπέροχα και δροσερά