Από τα σταμνιά στα… φωτοκύτταρα

Το θυμάμαι σαν όνειρο, πρέπει να ήμουν πολύ μικρή. Είχαμε δυο μεγάλα ντρούμια, ένα πιθάρι και μερικά σταμνιά. Ένα τσίγκινο βρυσάκι στην αυλή. Τα ντρούμια τα γεμίζαμε από τη βροχή ή από τη βρύση κάτω από το σπίτι της Βιολαντώς. "δεν θυμάσαι καλά" λέει η μάνα "εσύ όταν γεννήθηκες το νερό το είχε φέρει ο καπτα-Νικόλας στο χωριό, είχαμε τεπόζιτο στο δώμα. Που παλιά... τα σταμνιά ήταν σειρά στη βρύση κάτω από το μαγαζί του Μπέη. Νερό μαζεύαμε από τη βροχή, τα μάγγανα"

Μάλλον έχει δίκιο. Δεν υπήρχαν πάντα βρύσες μέσα στα σπίτια. Δεν άνοιγε κάποιος τη βρύση κι έτρεχε, δεν υπήρχε νερό. Τώρα είναι άφθονο. Πληρώνω και ξοδεύω όσο νερό θέλω! Για πόσο όμως; Από το πλύσιμο των χεριών στην αυλή μέχρι τη βρύση με το φωτοκύτταρο έχουν περάσει πολλά χρόνια. Αν δεν προσέξουμε μας βλέπω μόνους-ες με τα φωτοκύτταρα!

(Στις εικόνες πάνω η βρύση του Κάτω χωριού φωτογραφία Λωνίδης, η άλλη φωτογραφία είναι η βρύση στο Πάνω χωριό. Φυσικά μιλώ για τον «πολιτισμένο κόσμο μας» και σίγουρα δεν υπάρχει επάρκεια παντού)