"Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι"

"Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι

μια ιαχή μακρυσμένη

τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη

ψιθυρίζει και μένει"

Το βράδυ Κώστας Καρυωτάκης

-
Όταν έβαλα σαν τίτλο αυτής της ανάρτησης το ποίημα του Καρυωτάκη σκέφτηκα να κάνω εύρεση στο google. Βρήκα λοιπόν ένα site που έδινε σε word τα άπαντα. Το “κατέβασα” και σε λίγα δευτερόλεπτα διάβαζα αγαπημένους στίχους. Θυμήθηκα λοιπόν με πόσο κόπο στην εφηβεία μου είχα αντιγράψει σ' ένα τετράδιο κάμποσα ποιήματα. Τα είχα κυριολεκτικά μαζέψει ποιηματάκι-ποιηματάκι από Ανθολογίες. Τα διάβαζα διαρκώς μέχρι που τα έμαθα απέξω, μέχρι που το τετράδιο έγινε φύλλο και φτερό. Τα ποιήματα ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα παραμένουν ίδια. Κάποιοι άλλοι έφηβοι με την ίδια έξαψη τα διαβάζουν. Ισχυρή επίσης πρέπει να είναι η συγκίνηση που νοιώθουν τη στιγμή που κάνουν διπλό κλικ στο αρχείο. Αναρωτιέμαι μήπως η προσμονή μεγαλώνει την απόλαυση; μήπως οι δυσκολίες κάνουν τις στιγμές αξέχαστες; μήπως η στέρηση πολλαπλασιάζει τη χαρά; Αλλά δεν μπορεί πάντα τα ίδια είναι... κάθε γενιά έχει τα δικά της εμπόδια...

Την φωτογραφία μας έστειλε ο Γ. Σταυρόπουλος