Μια κολοκυθιά φύτρωσε μόνη της στον κήπο μου. Ολο τον Αύγουστο την πότιζα. Φορές σκεφτόμουν πως αυτό το χωραφάκι, που αγαπούσε πολύ ο πατέρας μου φυτρώνουν διάφορα "ερήμην μου" έτσι όπως γίνεται και σε πολλά άλλα χώματα, η φύση πάντα "αξιοποιεί" και τον τελευταίο σπόρο. Η σκέψη αυτή με γεμίζει αισιοδοξία. Η κολοκυθιά λοιπόν έβγαλε πουλιά (άνθη) που η Μοσχούλα τα τηγάνισε "μεζέ" για την παρέα της γειτονιάς ένα βράδυ τ' Αυγούστου.
 |
| Φωτογραφία: Μοσχούλα Βούλγαρη |
Θυμάμαι Boulboul που οι γονείς σου είχαν κολοκυθιές στο κήπο σου και κάθε καλοκαίρι έδιναν και σε εμας κολοκυθόπουλα. Η μαμά σου με ένα μπωλ κολοκυθόπουλα να φωνάζει στη δική μου "Κούλα σου έφερα πουλιά να τηγανίσεις". Τελικά μόνο ο σπόρος από την κολοκυθιά επέζησε με τα χρόνια...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα.
Ακριβώς Γαρουφαλιά μόνο ο σπόρος
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι εγώ έχω φάει πουλιά από αυτό το σπόρο μπουλάκι,μου είχε δώσει η μαμά σου μια χρονιά.κάτι τέτια δεν ξεχνιούνται ποτέ!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα χαίρεσαι την κόρη σου που γιόρταζε χθες, φιλιά Κουλουρίτσα
ΑπάντησηΔιαγραφήΓεμιστά με τσιράκι το ΚΑΛΗΤΕΡΟ
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ κόρη μου ειναι εδώ μπουλάκι ,σ'ευχαριστώ που τη θυμήθηκες καθώς και η ίδια,να είσαι καλά δεν ξεχνάς κανέναν!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα χαρώ να την δω το σαβ/κο. Φιλιά
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα κολοκυθόπουλα-λιρόπουλα,μόνο τηγανητά και τέλεια τηγανισμένα απο τα χεράκια της μαμας Ρίτσας.....τώρα απλά προσπαθώ να τα κάνω οσο καλύτερα μπορώ.
ΑπάντησηΔιαγραφή