Ανεμώνες στο βάζο

Τότε που σ'είδα να'ρχεσαι με τ'άγια χελιδόνια,
Τότε που μόλις ένιωσα για ποια χαρά μιλούσαν
Μέσα στα φύλλα τα πουλιά, τα πνεύματα στα κλώνια
Κι οι πεταλούδες που στο φως νεογέννητες ξυπνούσαν.

Το μονοπάτι εδιάβαινες κι είχες μια λάμψη τόση,

Μια τέτοιαν άνθινη ομορφιά στο νοτισμένο χώμα,

Που δίχως άλλο η άνοιξη θα σ'είχεν ανταμώσει

Και κάτω απ'τις μυγδαλιές σ'εφίλησε στο στόμα.

Τότε ποὺ σ᾿ εἶδα νά ῾ρχεσαι... Λάμπρος Πορφύρας