Βουρκωτή ονειρεμένη!

 

Ξεκινήσαμε από τα Λειβάδια οκτώ και κάτι το πρωί. Το θερμόμετρο έδειχνε 23°C, η μέρα ήταν λαμπερή και το μελτέμι όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε. Με του που στρίψαμε και χάσαμε από τα μάτια μας την Χώρα όσο προχωρούσαμε στο "λαιμό" του βουνού κι ανηφορίζαμε για Βουρκωτή τόσο η ομίχλη κάλυπτε το οπτικό μας πεδίο. Δεν ήταν ανησυχητική ομίχλη, δεν ήταν από εκείνη που δεν βλέπεις στα δύο μέτρα, ήταν μια ομίχλη που μας τύλιξε σαν μποξάς (σάλι) και που δυνάμωνε όσο πλησιάζαμε στο χωριό. Έξω από τον χώρο στάθμευσης δίπλα στην εκκλησία το θερμόμετρο έδειχνε 19°C, έκανε λίγο κρύο, αλλά ήταν ωραία αυτή η αναπάντεχη δροσιά!

Όπως ο αέρας έδειχνε την ομίχλη και μέχρι να έρθει το επόμενο πέπλο να μας τυλίξει μπορέσαμε να διακρίνουμε το καταπράσινο τοπίο και την οργιώδη βλάστηση της ρεματιάς.

Τρυπώσαμε στην εκκλησία. Παλιά εκκλησία, Κοίμηση της Θεοτόκου που έχει μείνει ατόφια δίχως επεμβάσεις και νεωτερισμούς. Φωτισμός υποβλητικός, λιγοστά φώτα, κεριά και ο παπάς ηλικιωμένος κλασικός παπάς χωρίς θεατρινισμούς. Παρόλο που επισκέπτομαι συχνά εκκλησίες παίζει να είχα χρόνια να παρακολουθήσω με τόση προσήλωση την θεία λειτουργία. 

Η ζακέτα είναι απαραίτητο αξεσουάρ στη Βουρκωτή, επίσης τα σοσόνια (κοντές κάλτσες) και οι μαουλίκα (μαντίλα) Η Βουρκωτή δεν θέλει νταηλίκια, με κοντομάνικο και παπούτσι ανοιχτό αν πας την έχεις πατήσει. Για όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες και για πολλές άλλες, το χωριό είναι ξακουστό.

Στη Βουρκωτή Κυριακή πρωί πήγαμε μια παρέα συμμαθητριών για το μνημόσυνο της επίσης συμμαθήτριας Μαρίας Ζαννάκη και μέσα σε αυτό υπέροχο το τοπίο, για μια στιγμή ήρθαμε πιο κοντά στο "φθαρτό" της ύπαρξης μας.

και αποκεί κινημένο αργοφυσούσε

τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,

που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:

γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.

Διόνυσος Σολωμός/Ο Λάμπρος / Η ημέρα της Λαμπρής

Τα μνημόσυνα στην Άνδρο έχουν λυτρωτικές ιδιότητες και παρόλο το θλιβερό γεγονός στο τέλος στάζουν μέλι στις ψυχές και γι' αυτό όλες αυτές τοι τελετουργίες μόνο τυχαίες δεν είναι. Εννοείται πως "ο καφές" μετά το πέρας του μνημόσυνου ήταν "μπουφές πεντάστερου ξενοδοχείου" Στην Άνδρο το φαγητό είναι φάρμακο που γιατρεύει τα πάντα! (Το πιστεύω 😆)

Να ζήσουμε να την θυμόμαστε την Μαρία. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος, χρόνια δεν είχε. Αιωνία της μνήμη!